de FamilieAcademie

Blogs ouderverstoting en kindermishandeling


Een reactie plaatsen

Ervaring van een collega

Hoe ziet dat er nou uit, zo’n samenwerking in het kader van de Meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling en oudervervreemding/ouderverstoting. Die vraag krijg ik vaak.
Hieronder een testimonial.

Recent heb ik als kinder-/jeugdtherapeut samengewerkt met Erna; het werkt!

In de begeleiding van een jongen van 9 jaar liep ik aan tegen gescheiden ouders die het nog slechts over weinig dingen eens waren… M.n. in hun visie over opvoeden waren de verschillen groot. De situatie werd gecompliceerd doordat er aan weerszijden een partner was die er ook weer zo zijn/haar mening op nahield. Met alle gevolgen van dien. De jongen zat in de knel en wilde sinds een half jaar liever niet meer bij zijn vader blijven slapen. Moeder steunde haar zoon hierin. Ik wist dat ik hem niet zou kunnen begeleiden als de communicatie tussen ouders niet zou verbeteren. Ik heb daarom aan ouders de optie voorgelegd om naar Erna te gaan. Al na het tweede gesprek dat zij met ouders had,  sliep de jongen weer met succes bij vader. Iets waar álle betrokkenen erg blij mee waren!

Erna heeft met ouders de verschillende opties doorgenomen over hoe zij hun ouderschap vorm kunnen geven en liet de ouders daarin keuzes maken. Al snel waren een aantal thema’s helder die een rol speelden. Parallel aan de ouderbegeleiding bij Erna, werkte ik met deze jongen aan dezelfde thema’s  (omgaan met gevoelens van jezelf en een ander, boosheid en grenzen).

In een later stadium zijn ook de wederzijdse partners betrokken. Soms liepen de gemoederen hoog op. Erna wist altijd met respect voor ieder als persoon, de dingen te benoemen. Ook daar waar het gaat om dingen die al snel negatief geïnterpreteerd worden (denk aan dingen als over grenzen gaan, woede, wie heeft het voor het zeggen, verantwoordelijkheid nemen of juist niet).

Met haar systemische blik wist zij helder te maken wat ieders rol was en de invloed en betekenis die dat had voor anderen. Vier gesprekken later lag óp tafel te wat er aan de hand was (i.p.v. dat dat van onder de tafel een negatieve invloed had). Van hieruit kunnen betrokkenen in stapjes weer verder.

Zo hebben we de stappen van de Meldcode Huiselijk Geweld en Kindermishandeling gevolgd t/m stap 3 en is een officiële melding niet nodig geweest.

Informatie nav de casus @ernajanssen

De eerste signalen van oudervervreemding:

Kindsignalen
* kind wil niet meer bij vader slapen, kan niet goed uitleggen waarom niet
* kind zegt bang te zijn (geworden van vader), kan niet goed uitleggen waarom (geen concrete voorbeelden geven)
* als het kind bij vader is lijkt het zich fijn te voelen. Bij moeder benoemt hij weer angst en “wil niet”.

Oudersignalen
* moeder steunt de wens van het kind
* vader wordt steeds machtelozer en wordt bozer
* belafspraken worden door het kind niet meer nagekomen, moeder grijpt hier niet op in. (“ik kan mijn kind toch niet dwingen?”)
* het kind zegt vaker niet naar vader te willen. Kan geen redenen geven aan therapeut waarom niet (meer)

Relatiesignalen
* De ouders hebben niet regelmatig samen een gesprek over de opvoeding van het kind
* ouders hebben (verborgen) strijd over de regels, opvoeding, grenzen aan gedrag
* moeder is nogal boos op vader (verborgen)
* moeder begrijpt eigenlijk wel waarom haar kind niet meer naar vader wil
* beide stiefouders staan achter hun partner, voelen zich machteloos
* vaders partner ziet het verdriet en is boos op moeder en boos op het gedrag van het kind (zo wil zij zich natuurlijk niet voelen!)

Heb jij ook zo’n casus?
Ik werk graag samen.

 


Een reactie plaatsen

Ervaring buiten-ouder; vader

Feedback nav een sessie met een vader en zijn partner over ouderverstoting

Na ons intensief gesprek van 3 uur, hebben wij volop de gelegenheid gehad onze indrukken te verwerken en met elkaar te bespreken. Het heeft vast zo moeten zijn dat we nu pas, zo’n 10 jaar na dato en vele therapeuten en leeswerk verder, het onderwerp PAS zo intensief en verhelderend hebben kunnen bespreken.
De afgelopen jaren is het mij, als vader, kennelijk gelukt om mijn boosheid, mijn machteloosheid en verdriet terug te brengen tot “normale” proporties, waardoor ruimte is gekomen voor andere inzichten, maar vooral is er ruimte gekomen om  andere emoties toe te laten.

In het recente verleden kon ik nauwelijks over dit onderwerp spreken of denken zonder wraakgevoelens naar mijn ex-vrouw te hebben en zonder in verdriet en in het door jou benoemde gevoel van machteloosheid te schieten.
Tijdens de sessie met jou voelde ik me volkomen op mijn gemak en was er ruimte om heel anders tegen dit onderwerp aan te kijken.
Jouw uitleg door mijn positie in het “systeem” te plaatsen en daarbij nadrukkelijk te stellen dat ik daar nooit alleen voor verantwoordelijk voor kan zijn, was een openbaring.
Over die positie van mij, in dat systeem, heb en ik veel na gesproken en dit begint nu ook een beetje bij me te “landen”.
Zo blijk ik mezelf jarenlang verantwoordelijk gehouden te hebben gehouden, voor het gedrag van alles en iedereen, die gereageerd hebben op de nieuw ontstane situatie na mijn feitelijke scheiding. Inclusief mijn eigen kinderen.

De rol die jij alle anderen in het systeem toedicht, vertelt mij dat ik niet de enige ben die dit systeem “onderhoud”.
Het laat mij ook zien dat iedereen in staat zouden kunnen zijn om een verandering aan te brengen. Het biedt mij de kans om ook eens te zien hoe de anderen hun rol vervullen, maar net als ik, ook niet verantwoordelijk kunnen zijn voor de werking van het hele  “systeem”. We doen allemaal een beetje.

Er zijn door jou meer aanwijzingen en uitspraken gedaan die verhelderend gewerkt hebben en waar ik in de komende tijd meer over wil gaan ontdekken.
Eén daarvan is je uitleg over het mechanisme van  “vervreemding” en “verstoting”.
De processen die ik nu beter herken, ook uit mijn eigen verleden.
Ik blijf op zoek naar redenen en oorzaken van PAS.
Ik volg jouw redenering, omdat ik blijf zoeken naar mogelijkheden in mijn relatie tot mijn volwassen zoons.
Ik hoop dat er positieve bewegingen mogelijk zijn, al zien wij elkaar al jaren niet.

Dit is anders dan voorheen.
Omdat ik het eerder mijn kinderen (eigenlijk) kwalijk nam dat zij zich gedragen zoals ze nu doen, al weet ik (met mijn hoofd) natuurlijk wel dat ik hen niets kan verwijten.
Dit komt na ons gesprek in een ander perspectief te staan.

Met mijn verkregen nieuwe inzicht ga ik me de komende tijd voorbereiden op het gesprek met mijn jongste zoon.
Ik ben hoopvol, maar vooral ook bevrijd van ons oude verhaal.

Duim voor onze toekomst.