deFamilieAcademie

Blogs over ouderverstoting en meer kindermishandeling


Een reactie plaatsen

Nieuwe data training ouderverstoting voor professionals

logodefamilieacademievoorblad
Hoe ziet de interne denk-trein van een (volwassen geworden) kind eruit, dat met ouderverstotingsproblematiek te maken heeft gehad?”

In november 2018 start de nieuwe training ouderverstoting voor de professional,
37 pe @SKJeugd Download hier de folder training deFamilieAcademie 2018
Deze training richt zich op bewustwording, het herkennen van deze vorm van kindermishandeling, het ontwikkelen van een eigen visie op ouderverstoting en het leren werken met ouderverstoting. Elke deelnemer sluit de training af met een paper of een presentatie, waarin de theorie wordt geïntegreerd met de werkervaring en/of casuïstiek.
Hieronder het eerste deel van een paper uit 2016.

Paper

Vraagstelling
Kan een kind dat zijn of haar ouder verstoot of verstoten heeft hiervan herstellen en goed functioneren in de maatschappij?

Inleiding
Inmiddels zijn vechtscheidingen welbekend binnen onze maatschappij. We weten allemaal wat het is en krijgen er allemaal ver weg of dichtbij mee te maken.
In deze paper wordt stil gestaan bij wat een vechtscheiding tot gevolg kan hebben; ouderverstotingsproblematiek.
Rondom het onderwerp ouderverstotingsproblematiek is al ruimschoots geschreven en gesproken.
Met deze paper richt ik mij met name op u en ik, de huis-tuin-en-keuken-inwoner van Nederland.
Er wordt kort uiteengezet wat ouderverstotingsproblematiek is.
Waarom kennen we dit fenomeen niet of nauwelijks, ondanks de toenemende kennis erover? Is het meemaken van ouderverstotingsproblematiek te overwinnen?
Wat vraagt de wetenschap, dat ouderverstotingsproblematiek bestaat, van u en mij?

“Heb je ooit aan mij gedacht?”
Hoe voelt het om je vader te haten? Zijn er momenten van twijfel? “Zou hij toch wel eens aan mij denken?” Hoe is het om op te groeien met het besef dat je niet gewild bent door één van je ouders?
En dan, DE ontdekking, de verwarring.. werd er wél van mij gehouden? Nee, dat kan niet.
Vervolgens, ..immense boosheid… hoe heb je mij dit aan kunnen doen??

Hoe ziet de interne denk-trein van een (volwassen geworden) kind eruit, dat met ouderverstotingsproblematiek te maken heeft gehad?

Ouderverstotingsproblematiek.
Op het web een niet meer weg te denken fenomeen gelet op de ontelbare hoeveelheid stukken, websites, filmpjes die er te vinden zijn. Je kunt er urenlang zoet mee zijn.
Veel komt uit het buitenland, veel minder van eigen bodem.
Dichter bij huis, in de niet-digitale wereld, in Nederland, binnen het werkveld, op het schoolplein is dit fenomeen niet goed bekend.
Hoewel er over het ontstaan, de formuleringen of exacte definitie en aanpak getwist wordt, is wel duidelijk omschreven wat het is:

Van ouderverstotingsproblematiek is sprake als een kind een ouder, waarmee het kind voorheen een goede relatie had niet meer wil zien. Ouderverstotingsproblematiek is onderdeel van het beëindigen van de relatie tussen ouders. Soms manifesteert ouderverstotingsproblematiek zich pas jaren na de feitelijke scheiding.
Bij conflictueuze scheidingen wordt, om ouderverstotingsproblematiek te rechtvaardigen, regelmatig beschuldigingen van mishandelingen geuit, die niet op waarheid berusten.
De veroorzaker van ouderverstotingsproblematiek is de ouder die het meest invloed op het kind uitoefent. We kunnen dit ook de “binnen-ouder” noemen.
Deze ouder houdt het kind weg bij de andere ouder, de ”buiten-ouder”.
Deze ouder wordt steeds meer buitengesloten.
De binnen-ouder moedigt de afwijzing bij het kind aan door negatieve informatie over de buiten- (gesloten) ouder met het kind te delen. Er ontstaat een ongezonde binding met één ouder. De buiten-ouder en diens familie worden buitengesloten.
Het kind wordt hierdoor gedwongen een keuze te maken tussen ouders.
Het kind uit zich (extreem) negatief over de buiten-ouder.

Ouderverstotingsproblematiek komt in milde, matige of ernstige vorm voor. Het is normaal dat kinderen in de eerste maanden nadat de scheiding van de ouders is aangekondigd een milde vorm van ouderverstotingsproblematiek vertonen. Dit heeft een tijdelijk karakter en wordt verholpen door goede afspraken tussen ouders, door goede voorlichting, psycho-educatie, bemiddeling of mediation.
Bij de matige vorm gaat het kind mee in de emoties van de binnen-ouder en uit zich negatief oordelend (tegen)over de buiten-ouder. Het kind laat in contact met deze ouder geen genegenheid zien, is teruggetrokken en terughoudend. Goed opgeleide professionals en juristen zijn nodig om in deze situaties juist te handelen.
Bij de ernstige vorm ‘programmeert’ de binnen-ouder, bewust of onbewust, het kind om slecht te denken over de buiten-ouder, en krijgt hierbij steun van de omgeving. Het kind is vijandig tegenover de buiten-ouder, weigert contact, vertoont geen schuldgevoel.
Een meervoudige aanpak is nodig, waarbij het kind hulp krijgt en beschermd wordt tegen de ‘programmerende’ ouder en er wordt ingezet op herstel van de band tussen het kind en de buiten-ouder. Beide ouders hebben ieder professionele hulp nodig om te komen tot een goede invulling van hun rol als ouder. (Bron: de FamilieAcademie)

Er zijn door Dr. Richard Gardner acht kind-gedragskenmerken van
ouderverstotingsproblematiek in kaart gebracht die onderzocht zijn en internationaal aanvaard worden. 
1. Kwaad spreken over één ouder
2. Afwezig zijn van gegronde redenen hiervoor
3. Geen ambivalente gevoelens laten zien (zwart-wit denken, star)
4. Ongeloofwaardige ‘eigen mening’
5. Reflexmatige, automatische steun aan de zorgouder (de binnen-ouder)
6. Geen schuldgevoel laten zien ten aanzien van het afwijzen van een ouder (de buiten-ouder)
7. Volwassen taalgebruik
8. Ook familie van de buiten-ouder wordt afgewezen

In de praktijk blijkt het herkennen, signaleren en actie uitzetten ingewikkeld. Waarom is dat?
Vooropgesteld dat de kwestie van ouderverstotingsproblematiek nog veel meer nationaal onderzoek behoeft en we er nog lang niet uit zijn waar de knelpunten nu precies liggen en hoe deze aan te pakken, zijn er wellicht een aantal factoren te noemen die een rol spelen in bovenstaande waarom-vraag:

– Vooronderstellingen;
• ‘een moeder zorgt goed voor haar kinderen’
• ‘een vader ziet nou eenmaal zijn kind minder na een echtscheiding’
• ‘een vrouw kan beter het leeuwendeel van de verzorging op zich nemen’
• ‘weekend-papa’s zijn er heel veel…
Deze vooronderstellingen (ook binnen het professionele werkveld aanwezig!) zitten soms diepgeworteld in ons denken en in onze cultuur en maken dat, wanneer we te maken krijgen met een situatie waarin een kind één van zijn ouders niet meer ziet, dit op een bepaalde manier ingekleurd wordt……

Wil je de hele paper lezen mail dan naar info@defamilieacademie.nl
Je kunt je tevens voor de training ouderverstoting voor professionals @SKJeugd 37,0 pe aanmelden.
De training vindt plaats op 2 november 9 november 23 november en 7 december.


Download hier de folder: Gratis folder ouderverstoting en 6 tips voor de professional

En de folder folder training deFamilieAcademie 2018

Advertenties


Een reactie plaatsen

Paper als eindtoets van de training ouderverstoting

logodefamilieacademievoorblad

“Daarnaast is aangetoond dat kindvervreemding intergenerationeel van aard is.”

In november 2018 start de nieuwe training ouderverstoting voor de professional, @SKJeugd 37,0 Download hier de folder training deFamilieAcademie 2018
Deze training richt zich op bewustwording, het ontwikkelen van een eigen visie op ouderverstoting en leren werken met ouderverstoting.
Om dit goed vorm te geven sluit elke deelnemer de training af met een paper of een presentatie. Hieronder de samenvatting van zo’n paper. 

Paper: Ouderverstoting. Hoe kan de rol van de rechtsgang verbeteren?

Inleiding
Een typische gezinsdynamiek, in woorden meewerkende ouders, ogenschijnlijk wijze en verstandige (geparentificeerde) kinderen, lange trajecten met veel onderbrekingen en maar niet tot de gewenste verandering kunnen komen. Omdat in het merendeel van deze zaken geen compromissen werden bereikt, volgde er uiteindelijk toch een rechtszaak. En ook in de rechtbank werd er niet tot een passende, in het belang van het kind zijnde, oplossing gekomen. Sterker nog: dit werkte zelfs vaak averechts en het kind verloor het contact met 1 ouder…
Als er sprake is van ouderverstoting en dit niet wordt gezien door therapeuten, coaches, gezinsvoogden, advocaten, mediators, rechters en alle andere betrokken professionals kan dit dramatische gevolgen hebben voor de kinderen. Er zijn op dit gebied nog heel veel vragen en geen kant-en-klare oplossingen, maar waar kan de rechtsgang beginnen om deze problematiek aan te pakken, te verminderen en te voorkomen?

Termen
Als eerste lijkt het me belangrijk om duidelijkheid te geven over de termen die ik gebruik. Aan deze vorm van problematiek worden namelijk wereldwijd meerdere termen door elkaar gebruikt.

Ouderverstotingsproblematiek
Wereldwijd praat men meestal over PAS (Parental Alienation Syndrome), PAD (Parental Alienation Disorder) en/of PA (Parental Alienation). In Nederland spreken we ook over PAS, over het ouderverstotingssyndroom en/of over oudervervreemding. 
Er zijn verschillende grondleggers en onderzoekers, om enkele namen te noemen: Dr. Gardner, Dr. Childress, Karen Woodall, Dr. Bernett en Amy Baker. Over verschillende aspecten zijn ze het niet eens met elkaar (deze paper is nu niet gericht op deze verschillen) maar over 1 ding zijn ze het wel eens: voorkomen van ouderverstoting is beter dan genezen! Hoe kan de rechtsgang hierin een positieve rol spelen?

Definitie ouderverstoting

Van ouderverstoting is sprake als een kind een ouder, waarmee het voorheen een goede relatie had, niet meer wil zien zonder duidelijke en reële reden.

Binnen-ouder en buiten-ouder
De afwijzing van de ene ouder gebeurt, bewust of onbewust, onder invloed van de andere ouder. Met deze laatst genoemde ouder heeft het kind ogenschijnlijk de beste relatie. Deze ouder staat, ogenschijnlijk, het dichts bij het kind. Vandaar dat we deze ouder de “binnen-ouder” noemen (Bron: DeFamilieAcademie).
De andere ouder wordt (steeds meer) buitengesloten door het kind en noemen we de “buiten-ouder” (Bron: DeFamilieAcademie).
De binnen-ouder moedigt de afwijzing bij het kind aan door negatieve informatie over de buiten(gesloten) ouder met het kind te delen. De buiten-ouder en diens familie worden buitengesloten. Het kind wordt hierdoor gedwongen een keuze te maken tussen ouders. Het kind uit zich (extreem) negatief over de buiten-ouder (Bron: DeFamilieAcademie).

Hoe noodzakelijk is het om ons te verdiepen in deze problematiek?
Het aantal officiële huwelijksontbindingen (echtscheidingen) bij gezinnen met minderjarige kinderen is, evenals het totaal aantal echtscheidingen, voor het eerst in jaren gedaald. In 2015 zijn er ruim 19.000 echtscheidingen waarbij minderjarige kinderen betrokken zijn. In 2014 ging het om bijna 20.000 (CBS, 2016).
Maar daarbij komt dat het aantal geregistreerde partnerschappen stijgt. In 2015 zijn bijna 13.000 partnerschappen gesloten, 2.500 duizend meer dan in 2014. Tot 2014 ging het namelijk nog om 10.000 nieuwe geregistreerde partnerschappen per jaar (CBS, 2016).
Hoewel het aantal minderjarige kinderen dat bij een echtscheiding betrokken is in 2015 is gedaald betekent dit niet, gezien het stijgende aantal geregistreerde partnerschappen, dat het totaal aantal kinderen dat met een scheiding van ouders te maken heeft ook gedaald is. Exacte cijfers ontbreken echter.

Zeventigduizend scheidingskinderen per jaar
Spruijt en Kosmos (2010) gaven op basis van de toen bekende cijfers een schatting van circa 70.000 thuiswonende kinderen per jaar die een (echt)scheiding van de ouders mee maakt. Dit getal is gebaseerd op het aantal echtscheidingen per jaar, een schatting van het aantal samenwonenden die uit elkaar gaan (De Graaf 2005) en cijfers over het aantal paren met thuiswonende kinderen tot een leeftijd van 22 jaar.
Na de scheiding woont ruim 80 procent van de kinderen bij hun moeder. Een kwart (!) van alle scheidingskinderen verliest uiteindelijk het contact met 1 van de ouders; in 90 procent van de gevallen is dat de vader, in 10 procent de moeder (Bron: CBS en Vader Kennis Centrum).

Dat betekent dus dat 1 op de 4 scheidingskinderen opgroeit zonder 1 van zijn/haar biologische ouders. Bij het CBS kan ik niet achterhalen waarom deze kinderen het contact verliezen: ik weet dus niet of dit allemaal komt door ouderverstoting. Aldus onderzoek van Spruijt & Kormos (2014) komt ouderverstoting bij ongeveer 10% van de scheidingskinderen voor.
De noodzaak om (vroegtijdig in het scheidingsproces) aandacht te besteden aan mogelijke ouderverstoting lijkt me hiermee wel duidelijk.

Gevolgen van ouderverstoting
Want de gevolgen liegen er niet om. Mogelijke gevolgen worden beschreven door de verschillende bronnen (Anthonijsz et al., 2015; Baker, 2005a, 2005b; Ben-Ami & Baker, 2012; Johnston, 2006):

• psychologische klachten (angst, depressie, agressie, psychosomatische reacties)
• verminderd gevoel van eigenwaarde
• verliezen van contact met eigen gevoelens
• verminderde prestatie op intellectueel gebied
• gebrekkige sociale ontwikkeling
• verminderd vertrouwen in anderen
• onlogisch redeneren
• drugs en/of alcoholmisbruik
• gebrekkige oplossingsvaardigheden
• identiteitsproblemen

Onderzoek naar de gevolgen op lange termijn wijst uit dat volwassenen die in hun kindertijd van een ouder vervreemd zijn geraakt een lage zelfwaarde en een hoge zelfhaat ervaren. En bovendien is gebleken dat 70% lijdt aan een depressie in de volwassenheid door het verlies van de band met de andere ouder (Baker, 2005a, 2005b; Ben-Ami & Baker, 2012).
Daarnaast is aangetoond dat ouderverstoting intergenerationeel van aard is.
Dit blijkt uit het onderzoek van Baker (2005b), waarbij 38 volwassenen die in hun kindertijd vervreemd zijn geraakt vaker aangeven ook vervreemd te zijn van hun eigen kinderen. Dit laatste impliceert dat een gepaste interventie van belang is om een intergenerationele overdracht te voorkomen (Weigel & Donovan, 2006).

Wat is de rol van de rechtsgang bij ouderverstoting? De rol van de rechter.
Als er zich een omgangsgeschil voordoet en de partijen niet in staat zijn om zelf tot een oplossing te komen, belandt dit vaak bij de rechter. Het is dan aan de rechter om te beoordelen of de veiligheid van het kind daadwerkelijk in het geding is bij één van de ouders (de eventuele buiten-ouder) of dat één van de ouders (de eventuele binnen-ouder) dit argument inzet zodat de omgangsregeling (met de mogelijke buiten-ouder) niet van de grond komt of volledig beëindigd wordt (en er mogelijk sprake is van ouderverstoting).
Uit de praktijk blijkt dat de rechter in de meeste gevallen uiteindelijk komt tot een ontzegging van de omgang tussen kind en (buiten-)ouder, terwijl dit niet het wettelijke uitgangspunt is. Wettelijk gezien heeft elk kind recht op omgang met z’n beide ouders tenzij dit niet in zijn/haar belang is. Uit de gevonden en gebruikte onderzoeken komt niet naar voren dat hier een gedegen onderzoek naar ouderverstoting heeft plaats gevonden.
Toepassing van dwangmiddelen om omgang te forceren als een ouder tegenwerkt, zo blijkt uit de praktijk, komt ondanks de weigerachtige houding van de mogelijke binnen-ouder niet veel voor. Als de rechter hier al voor kiest, wordt er in de meeste gevallen een dwangsom opgelegd.

De rol van de advocaat / mediator.
De functie van een advocaat is primair het behartigen van de belangen van zijn cliënt. Uit onderzoek blijkt dat ouderverstoting in het rechtssysteem vaak wordt misbruikt, omdat advocaten willen dat hun cliënt de rechtszaak wint. De signalen die spelen bij ouderverstoting worden dan gezien als een middel om tot gezagsoverdracht te kunnen komen (Jaffe et al., 2010: Spruijt et al., 2005).
Zirogiannis (2001), die in zijn onderzoek de erkende problemen van ouderverstoting beschrijft, stelt dat het fenomeen kan leiden tot een gezagsoverdracht waarbij sprake is van onprofessioneel handelen van deskundigen en waarbij geen rekening is gehouden met de wensen en de belangen van het kind.
Uit bovengenoemde onderzoeken blijkt dus dat als advocaten alleen handelen in het belang van de cliënt, ze de ouderverstoting in de hand (kunnen) werken.
De belangen van het kind(eren) zijn vaak andere belangen dan die van ex-partners. Op het moment dat ouders veel in een ‘ex-partner rol’ zitten (ipv in een ouder-rol), ligt het gevaar op de loer. De belangen van het kind kunnen dan in het geding komen.

Wie kan er wat doen binnen de rechtsgang?
Als eerste zal er een onderscheid gemaakt moeten worden tussen een vechtscheiding en ouderverstoting. En zal ouderverstoting als zodanig erkend en herkend moeten worden.
Deze taak ligt mijn inziens bij alle betrokkene die met (kinderen van) gescheiden ouders werken. Advocaten, mediators, bijzonder curatoren, (kinder)rechters, raad van de kinderbescherming. Maar ook de andere (mogelijk) betrokken professionals buiten de rechtsgang: gezinsvoogden, kindertherapeuten, psychologen, orthopedagogen, docenten enzovoorts.
Om deze problematiek te (h)erkennen is er als eerste kennis nodig van ouderverstoting van alle betrokkene professionals.
Aangezien deze problematiek een bijzondere (gezins-)dynamiek met zich mee brengt, die niet voor iedereen zomaar zichtbaar is, lijkt een specialist wel noodzakelijk om de belangen van het kind daadwerkelijk te behartigen.
Elke professional die met ouders en kinderen werkt is per 1 juli 2013 door de wet verplicht om de meldcode te gebruiken bij vermoedens van huiselijk geweld en kindermishandeling. Essentieel dus voor iedere professional die met (kinderen van) gescheiden ouders werkt om een bepaalde basis kennis te hebben van ouderverstoting.

Kennis van de professionals
Francis Collet heeft in juli 2016 haar masterscriptie voor de Erasmus Universiteit Rotterdam, Faculteit der Sociale Wetenschappen geschreven met als titel: “Kindvervreemding: kennis en behoeften van professional. Een kwalitatief onderzoek.”
Francis Collet onderzocht aan de hand van haar studie in hoeverre ouderverstoting (zij noemt het in haar onderzoek kindvervreemding) wordt gesignaleerd in situaties waarbij ouders zich in een vechtscheiding bevinden en onderzocht hoe dit zich verhoudt tot de kennis en behoeften van professionals.
Haar eindconclusie is: “Professionals hebben een duidelijke behoefte aan een gericht signaleringsproces en meer kennis over de verschillende factoren van kindvervreemding. (…) Hierdoor kan kindvervreemding mogelijk preventief worden aangepakt of kan er vroegtijdige en gerichte hulp geboden worden. Kennisoverdracht tussen theorie en praktijk is hierbij noodzakelijk.”
Verdere professionalisering, van alle betrokken professionals, rondom de problematiek van ouderverstoting is dus op zijn plaats.

Conclusie
Van ouderverstoting is sprake als een kind een ouder, waarmee het voorheen een goede relatie had, niet meer wil zien zonder duidelijke reden. De afwijzing van de buiten-ouder gebeurt, bewust of onbewust, onder invloed van de binnen-ouder. De buiten-ouder en diens familie worden buitengesloten. Het kind wordt hierdoor gedwongen een keuze te maken tussen ouders.
Spruijt en Kosmos (2010) gaven op basis van de toen bekende cijfers een schatting van circa 70.000 thuiswonende kinderen per jaar die een (echt)scheiding van de ouders mee maakt. 25% Van de scheidingskinderen verliest het contact met 1 ouder. Uit onderzoek van Spruijt & Kormos (2014) komt ouderverstoting bij ongeveer 10% van de scheidingskinderen voor.

De gevolgen van ouderverstoting liegen er niet om. Mogelijke gevolgen worden beschreven door de verschillende bronnen als oa psychologische klachten (angst, depressie, agressie, psychosomatische reacties), een verminderd gevoel van eigenwaarde, gebrekkige sociale ontwikkeling, verminderd vertrouwen in anderen, drugs en/of alcoholmisbruik, gebrekkige oplossingsvaardigheden en identiteitsproblemen.
Onderzoek naar de gevolgen op lange termijn wijst uit dat volwassenen die in hun kindertijd van een ouder vervreemd zijn geraakt een lage zelfwaarde en een hoge zelfhaat ervaren en later vaker lijden aan depressies. Daarnaast is aangetoond dat kindvervreemding intergenerationeel van aard is.
Als er zich een omgangsgeschil voordoet en de partijen niet in staat zijn om zelf tot een oplossing te komen, belandt dit vaak bij de rechter. Het is dan aan de rechter om te beoordelen of de veiligheid van het kind daadwerkelijk in het geding is bij één van de ouders (en er mogelijk sprake is van ouderverstoting).
Uit de praktijk blijkt dat de rechter in de meeste gevallen uiteindelijk komt tot een ontzegging van de omgang tussen kind en (buiten-)ouder, terwijl dit niet het wettelijke uitgangspunt is.
De functie van een advocaat is primair het behartigen van de belangen van zijn cliënt. Uit onderzoek blijkt dat ouderverstoting in het rechtssysteem vaak wordt misbruikt, omdat advocaten willen dat hun cliënt de rechtszaak wint. De signalen van ouderverstoting worden dan gezien als een middel om tot gezag overdracht te kunnen komen. Als advocaten alleen handelen in het belang van de cliënt, kan de ouderverstoting in de hand worden gewerkt.
Om deze problematiek aan te pakken zal als eerste door alle betrokken professionals een onderscheid gemaakt moeten worden tussen een vechtscheiding en ouderverstoting. En zal ouderverstoting als zodanig erkend en herkend moeten worden.
Om deze problematiek te herkennen is er als eerste kennis nodig van ouderverstoting van alle betrokkene professionals. Echter uit onderzoek blijkt dat professionals een duidelijke behoefte hebben aan een gericht signaleringsproces en meer kennis over de verschillende factoren van ouderverstoting.
Verdere professionalisering binnen de rechtsgang, en van alle betrokken professionals, rondom de problematiek van ouderverstoting is dus op zijn plaats.

folder training deFamilieAcademie


Een reactie plaatsen

Scheidingen in beeld

logodefamilieacademievoorblad

Regelmatig krijg ik tijdens de interactieve workshops en/of casusbesprekingen van professionals de vraag naar het onderscheid tussen een (redelijk) goed lopende scheiding, een scheiding met conflicten en ouderverstoting.
Naar mijn mening vraagt het om een expert om dit verschil te kunnen maken.
De gezinsvertegenwoordiger is zo’n expert. Deze kan in 2018 worden opgeleid bij de familieacademie. (meer informatie volgt)
Onderstaand beeld gebruik ik om mijn visie op scheidingen te ondersteunen.
Tijdens de training ouderverstoting voor de professional, 37,0 pe @SKJeugd gaan wij hier dieper op in.
Delen met bronvermelding is fijn.
scheidingen ernajanssen


Een reactie plaatsen

Termen oudervervreemding en ouderverstoting

logodefamilieacademievoorblad

Sinds 2012 werk ik met ouders, stiefouders, familie, kinderen en professionals die te maken hebben met ouderverstoting.
Een van de zaken die steeds weer terugkomt in mijn gesprekken over deze ouderverstoting, met organisaties, collega’s en de politiek,
is de terminologie die gebruikt wordt met betrekking tot het verschijnsel van een kind die een relatie met een ouder wil verbreken, zonder dat het hier een goede reden voor heeft. Meestal
gerelateerd aan het verbreken van de relatie tussen ouders.

De verschillende termen die worden gebruikt zijn regelmatig onderwerp van discussie.
Deze discussie moet zeker gevoerd worden, maar moet, naar mijn idee een inhoudelijk gesprek over de zorgen die er over opvoedsituaties zijn, niet in de weg staan.

Enkele termen die gebezigd worden:
o
udervervreemding,
ouderonthechting,
ouderverstoting,
ouderverstotingssyndroom,
ouderverstotingsproblematiek,
Parental Alienation,
Parental Alienation Syndrome,
Parental Alienation Disorder,
Attachment Based Parental Alienation,
Child Affected by Parental Relationship Distress.

Binnen deFamilieAcademie kies ik voorlopig voor de begrippen ouderverstotingsproblematiek, verkort tot ouderverstoting,
kindermishandeling
en de binnen-ouder en de buiten-ouder.

Tijdens de training ouderverstoting voor de professional, gaan we hier uiteraard dieper op in. folder training deFamilieAcademie

Verstoten als overlevingsmechanisme
De term ouderverstoting past bij het beeld dat ik heb van een kind dat zich op een onnatuurlijke manier gedraagt. Het verstoot iemand waar het van nature loyaal aan is.
Een ouder.

Verstoten is een woord met een agressieve lading, vind ik.
In principe communiceer ik liever geweldloos dan agressief, maar in dit geval maak ik een uitzondering.
Het beeld dat ‘verstoten’ bij mij oproept, past bij het beeld dat ik krijg van kinderen die zo gebukt gaan onder de loyaliteitsproblemen naar een ouder, dat ze bijna letterlijk een stuk van zichzelf afstoten om te overleven.
Het kind blijft staande door een kant van zichzelf af te wijzen, te verstoppen, niet meer in contact te brengen enz. Het kind leert een ouder af te wijzen om zo goed mogelijk te overleven in de omstandigheden.
Kinderen die ik ontmoet en casuïstiek waarin in meekijk, laten mij zien dat een kind een “mentaal-construct” heeft gemaakt van een ouder.
Het kind heeft, gedwongen door omstandigheden, een eendimensionaal beeld gemaakt van een ouder.

Het heeft een beeld van een ouder die helemaal deugd en het heeft een beeld van een ouder die helemaal niet deugd.
Soms heeft een kind helemaal geen gevoel meer bij een ouder en het kan zich niets positiefs meer voorstellen bij die ouder.
Een ouder is als het ware buiten het kind geplaatst.
En buiten de leefwereld van een kind.

Zoals de moeder die na de scheiding te horen kreeg dat ze niet welkom was op de school van het kind. Omdat het kind bij vader woonde en vader het onprettig vond dat de school en moeder overlegden over het kind. Het kind had de juf laten weten dat ze niet meer met moeder wilde praten en heel verdrietig zou worden als juf dat wel zou doen.
Al was er sprake van gezamenlijk gezag.

Of de vader die niet meer naar de sportclub van zijn dochter durfde, al was hij haar grootste supporter voor de scheiding.
De sportclub vond het niet prettig hem daar te zien, al was hun relatie met vader uitstekend voor de scheiding van de ouders.
Het argument dat de kinderen bij woonden moeder en dat moeder het vervelend vond dat de kinderen vader zagen als zij er niet bij was en hier stress van kregen, woog zwaar voor de sportclub.
Vader wilde zijn kinderen hier niet bij betrekken en zag geen andere mogelijkheid dan niet meer verschijnen op de sportclub. Hij gaf zijn kinderen hiermee ‘rust’. Dat siert een ouder natuurlijk, maar professionals dienen zich wel af te vragen wat er aan de hand is als een kind de zenuwen krijgt van een vader die komt supporteren.

De ouder die de positie van ‘buitenstaander’ krijgt, noem ik de “de buiten-ouder”.

Dat is het beeld dat deze positie bij mij oproept.
En mijn ervaring is dat kinderen dit beeld herkennen.
De binnen-ouder is/wordt de ouder die bij de binnenwereld van het kind hoort. Het lijkt soms wel of deze ouder alle ruimte inneemt in de wereld van het kind.

Ik vind het belangrijk aan te sluiten door een beeld of een metafoor te gebruiken.
Dat past bij mijn systemische werk stijl.
Een andere reden die ik aanvoer om de termen binnen-en buiten-ouder te gebruiken, heeft te maken met een oordeel.
Binnen en buiten zijn neutrale termen.
Alle andere termen die ik (inter)nationaal terug kan vinden, vind ik een oordeel in zich hebben.

Oordelen
Denk ik bijvoorbeeld aan de termen: verzorgende versus de niet-verzorgende ouder.
Dan komen er gelijk een aantal vragen bij mij op.
Zoals: als een ouder die de dagelijkse zorg voor een kind heeft, de relatie met de andere ouder frustreert, wie is dan de verzorgende ouder?
En, is een ouder waar het kind niet woont ook perse de niet-verzorgende ouder.
Een ander voorbeeld is de manipulerende ouder versus de liefhebbende of verstoten ouder.
Hoe is het voor een kind om (later) in formele stukken iets te lezen over zijn/haar manipulerende ouder?
En een andere belangrijke vraag is volgens mij de vraag wie stelt dat vaststelt.

Zelf vind ik het belangrijk om zonder oordeel mee te kijken met een kind, tijdens en na een echtscheidingssituatie.

Of eigenlijk vind ik dit van belang in elke opvoedsituatie.
Er zijn tenslotte ook voorbeelden te over van kinderen die het zo slecht hebben gehad bij hun ouders dat ze de relatie met een van beide ouders, of beide ouders hebben verbroken.
En ook dit zie ik aan een keuze die een kind mag of zelfs moet maken.

Want wie ben ik om te bepalen dat een kind relatie moet onderhouden met een ouder die het ernstig heeft mishandeld?
Of wie ben ik om te bepalen dat een kind geen relatie moet onderhouden met een ouder die het ernstig heeft mishandeld?
Mijn werk bestaat niet uit (ver)oordelen, maar uit inleven en meedenken.
En zo redenerend is het niet aan mij, als professional, om te bepalen hoe een kind de relatie met de ouders wil vormgeven.
Daar wil ik natuurlijk wel aan toevoegen, dat ik het ook niet aan ouders vind.
Dat houdt in dat een ouder na een scheiding wel van een partner kan scheiden, maar niet van de andere ouder.
Die blijft ouder, die keuze is al eerder gemaakt.
Wat mijn werk betreft met professionals en betrokkenen ouderverstoting blijf ik vooralsnog trouw aan de termen die ik vind passen.
Tot er een universele term wordt gevonden voor het verschijnsel dat kinderen beschadigd. Dan voeg ik mij graag en gebruik die erkende term.
Even zo graag laat ik termen als binnen-ouder en de buiten-ouder vallen.
Het liefst omdat dit beeld niet meer nodig is.
Maar een goede tweede vind ik als er overeenstemming is over de naamgeving die aansluit bij de rol, positie en het gedrag van de ouder.

Erna Janssen
www.defamilieacademie.nl
info@defamilieacademie.nl
0617445612

Downloads:
folder training deFamilieAcademie

Blog januari 2018 Termen ouderverstoting

Elke school heeft een aantal plichten naar ouders met of zonder gezag

 


Een reactie plaatsen

Blog 3 eindproduct training ervaringsdeskundige ouderverstoting

logodeFAdwdtuin
“Iedereen kan een steentje bijdragen, iedere stap is een stap op weg naar het verbeteren van de positie van kinderen en verstoten ouders.”

Ter afronding van de training ervaringsdeskundige ouderverstoting schrijft elke deelnemer een blog. Hieruit blijkt dat de (stief) ouder geleerd heeft het eigen verhaal op een herkenbare manier te delen.
Het kenmerk van de ervaringsdeskundige bij deFamilieAcademie is dat de (stief) ouder:
kennis heeft van ouderverstoting,
signalen kan benoemen,
zicht heeft op het eigen levensverhaal,
geweldloos leert communiceren,
en met enige afstand kan kijken naar de eigen situatie.
Deze stiefmoeder slaagde voor de training en zet zich o.a. in door kennis te verspreiden op social media.
De ervaringsdeskundigen worden niet opgeleid tot hulpverleners, maar het zijn ouders die zich inzetten om ouderverstoting uit de wereld te helpen.

Inleiding
Indirect ben ik betrokken bij ouderverstoting, door de situatie van mijn partner.
Sinds enige jaren is hij verstoten door zijn inmiddels elf jarige dochter. Hierdoor zie ik de noodzaak dat professionals de signalen van ouderverstoting niet alleen leren herkennen, maar ook het verschil kennen tussen een vecht/hoog conflict/complexe scheiding en de specifieke kenmerken van ouderverstoting.
Het oplossen van ouderverstoting vergt een andere aanpak en vraagt om andere interventies dan bij vecht/hoog conflict/complexe scheiding worden ingezet. De bestaande interventies werken niet en verergeren/versterken soms zelfs de situatie.  

Het belang van trainingen in ouderverstoting
Door mijn ervaringen observeer ik dat betrokken professionals de signalen niet herkennen, of de signalen wel herkennen, maar niet weten hoe zij met deze moeilijke materie om moeten gaan. Professionals plaatsen zich daardoor onbewust op dezelfde positie als de verstoten ouder: alles wat je doet of zegt werkt tegen (je) en lost de problemen niet op, sterker nog verergert de problematiek.

Ik kwam in contact met Erna Janssen, van deFamilieAcademie.
Zij geeft trainingen aan professionals over de dynamiek van ouderverstoting, skj 37,0 pe en zij traint ervaringsdeskundigen.
Door bij haar de training ervaringsdeskundige ouderverstoting te volgen, heb ik mijn kwaliteiten om lezingen te geven aan professionals over het herkennen van de signalen van ouderverstoting, sterker ontwikkeld. Daarnaast kan ik sneller reflecteren op mijn eigen emoties, een belangrijke kwaliteit omdat deze moeilijke materie met veel emoties gepaard gaat.
Ik maak van dichtbij het verdriet, de onmacht en wanhoop van mijn partner mee.
Ik maak van dichtbij mee dat professionals zelf soms klem raken in deze dynamiek en in een tunnelvisie kunnen belanden: “wij kunnen niets doen”.

Signalen
Als stiefmoeder heb ik ervaren hoe er al een aantal jaren duidelijke signalen waren die geleid hebben naar de dynamiek ouderverstoting.
Signalen zoals:
* De vader raakte in een onderdanige afhankelijke positie.
Hij werd van zijn ex partner afhankelijk wanneer en of hij zijn dochter mocht zien.
Het resultaat was dat hij zijn dochter onder toezicht van zijn ex 3 x heeft “mogen” zien in 2 jaar. Zijn dochter was toen nog blij om hem te zien.
* Mijn partner hield zich zoveel mogelijk stil, omdat hij geleerd had dat zijn ex-partner boos werd als hij vroeg wanneer hij zijn dochter mocht zien.
* Ze dreigde dat hij dan zijn dochter helemaal niet meer te zien kreeg.
Ik observeerde deze dynamiek, waarbij zijn ex vanuit een machtpositie handelt en hij zich onderdanig en terughoudend opstelt.

Ik heb het effect van beschuldigingen van mishandeling gezien.
Het kritieke omslagpunt bij ouderverstoting, namelijk dat zijn dochter opeens als een donderslag uit een heldere hemel zegt haar vader nooit meer te willen zien, met ridicule argumenten.
De harde realiteit dat zijn ex-partner  er alles aan zou doen om hem uit het leven van hun dochter te houden.  Waarbij zelfs de school (on)bewust mee werkt aan deze dynamiek door hem als vader de toegang tot het schoolplein te verbieden. Huisarts en de psycholoog die niet op de hoogte waren dat vader ook gezag heeft en hem buiten sluiten door hem niet op de hoogte houden met betrekking tot zijn dochter en vader nergens toestemming voor vragen.
Gevoelens van onmacht, boosheid dat iemand als ex-partner zo ver kan gaan, het onrecht en het besef dat zijn dochter slachtoffer is. Inmiddels is het 4e jaar OTS ingegaan en is er nog steeds geen omgang. Er is zoveel tijd (jaren) verloren gegaan aan interventies die contra werken waardoor de situatie is verergerd.
Omdat ik als ervaringsdeskundige stiefouder het proces vanaf de 1e signalen heb mee gemaakt kan ik helpen om signalen te leren herkennen.
Snelle signalering is nodig om ouderverstoting te voorkomen.

Mijn missie
Mijn missie is om lezingen te geven aan professionals zodat zij zicht krijgen op de dynamiek waar zij mee te maken hebben. Zodat zij met een andere blik kunnen gaan kijken naar ouderverstoting. Ik motiveer professionals en laat hen de noodzaak zien om trainingen op dit gebied te volgen, zoals bij De FamilieAcademie, zodat zij kennis en tools krijgen hoe met deze moeilijke materie om te gaan.

Voor ouders die verstoten worden/zijn door hun kind(eren) kan ik de training ervaringsdeskundige bij Erna aanraden. Deze training kan je helpen om als ouder in je kracht te gaan staan en jouw ouderrol te herpakken. Daarnaast kun je als ervaringsdeskundige mee helpen om professionals bewust te maken en jouw ervaringen positief te leren inzetten.
Het doel is om kindermishandeling te stoppen. En te zorgen dat kinderen onbelemmerd van beide ouders mogen houden en hun beide ouders in hun leven hebben en houden.
Iedereen kan hieraan een steentje bijdragen, iedere stap is een stap naar het helpen verbeteren van de zeer kwetsbare positie van kinderen en verstoten ouders.
Mijn 1e lezing aan 25 jeugdzorg werkers was voor hen zeer verhelderend en interessant en het smaakte hen naar meer kennis.
Het resultaat is dat zij nog diezelfde middag anders zijn gaan kijken naar een aantal casussen. Herkennen van signalen en expertise ouderverstoting is van essentieel belang voor iedereen die hierbij betrokken is of raakt, op welke manier dan ook.
Denk aan scholen, huisartsen, psychologen, Jeugdzorg, Raad voor de Kinderbescherming, advocaten, kinderrechters, bijzonder curatoren, ouders en hun familieleden: zoveel doelgroepen die bewust kunnen worden gemaakt van dit maatschappelijke wereldwijde probleem.
De familie is immers de hoeksteen van iedere samenleving: ook na (echt)scheiding blijft het familiesysteem bestaan. Ieder kind bestaat uit beide families en in hun genen zit de informatie opgeslagen van beide families en hun historie.

Bij ouderverstoting wordt vaak een hele tak van 1 kant van de familie van het kind, inclusief de historie, afgewezen. Dit gaat verder dan contact verlies tussen een ouder en het kind. Zoals een boom zich niet zonder zijn wortels staande kan houden bestaat een kind uit de wortels van beide families.

Bij iedere vorm van kindermishandeling die niet wordt herkend en die niet wordt opgelost, is er de dreiging dat kindermishandeling wordt doorgegeven/overgedragen op de nieuwe generatie. Zo ook bij ouderverstoting, met alle schadelijke gevolgen van dien.

info@defamilieacademie.nl
Download de Gratis folder ouderverstoting en 6 tips voor de professional

 

 

 

 


Een reactie plaatsen

Blog 2 eindproduct training ervaringsdeskundige ouderverstoting

logodeFAdwdtuin.jpg
“Mijn deskundigheid in zetten betekent voor mij dat ik een klein stukje van mijn verhaal kan delen als het aansluit bij wat ouders nodig hebben.”

Ter afronding van de training ervaringsdeskundige ouderverstoting schrijft elke deelnemer een blog. Hieruit blijkt dat de ouder geleerd heeft het eigen verhaal op een herkenbare manier te delen.
Het kenmerk van de ervaringsdeskundige bij deFamilieAcademie is dat de ouder:
kennis heeft van ouderverstoting,

signalen kan benoemen,
zicht heeft op het eigen levensverhaal,
geweldloos leert communiceren,
en met enige afstand kan kijken naar de eigen situatie.
Deze moeder slaagde reeds in 2016 voor de training en zet zich in via blogs en gespreksgroepen voor ouders.
De ervaringsdeskundigen worden niet opgeleid tot hulpverleners, maar het zijn ouders die zich inzetten om ouderverstoting uit de wereld te helpen

Aan alle kinderen die één ouder moeten missen

Jaren geleden ben ik gescheiden, één van de grootste veranderingen in een mensenleven, in mijn leven. Terugkijkend kan ik zeggen dat niemand voorbereid is op een scheiding, omdat het niet is voor te stellen hoe groot de impact is voor kinderen en ouders. 
In de chaos die is ontstaan ben ik het contact met mijn kinderen verloren. Prachtige kinderen die in het oog van de storm deze keuze hebben moeten maken die ze nooit hadden moeten hoeven maken. Een keuze die kinderen die hier nu middenin zitten ook niet zouden moeten hoeven maken. een keuze die kinderen nadat het stof lijkt neergedaald niet dan toch nog moeten maken. Een keuze die kinderen die hiermee in de toekomst te maken krijgen niet moeten hoeven maken.

Hoe werd ik een ervaringsdeskundige
In 2016 volgde ik de training voor de ervaringsdeskundige.
Omdat ik denk dat er is een andere vorm van hulp nodig is voor ouders, naast de begeleiding van de hulpverlener. Hulp van deskundigen die een complexe scheiding hebben meegemaakt. Hulp van een ervaringsdeskundige.

Ervaren zijn betekent nog niet deskundig zijn.
Ervaringsdeskundig wordt je niet alleen door de ervaring.
Ervaringsdeskundig wordt je doordat je inzicht krijgt op je gevoelens die je hebt bij de ontstane situatie.
Ervaringsdeskundig wordt je als je in staat bent na te blijven denken en je reactie niet af laat hangen van de pijn, verdriet en machteloosheid, en het niet af laat hangen van het gedrag van anderen.
Door jezelf te kennen komen er mogelijkheden om andere keuzes te maken.

Deskundig ben ik geworden omdat in staat ben om te reflecteren op mijn eigen reacties.
Deskundig kon ik worden omdat ik mijn reflectie mocht delen met De FamilieAcademie en Erna Janssen me hielp mijn gevoelens in perspectief te zien. Ze stelt vragen die aanzetten tot nadenken en geeft me alternatieven. Haar supervisie was nodig om kritisch te blijven op mijn handelen.
Deskundig ben ik geworden doordat ik ging studeren en meer kennis kreeg over het begeleiden van ouders. Ik heb veel gesprekken gevoerd met jeugdhulpverleners die het contact met mijn kinderen en mij probeerden te herstellen. Ik heb geleerd me in hen te verplaatsen en begreep welke positie ze zaten. Ook ben ik deskundig geworden door de vele gesprekken die ik in de afgelopen jaren met ouders en stiefouders heb gevoerd. Soms zag mezelf in ze terug waardoor ik beter ging begrijpen wat mij en/of deze ouders beweegt.

Mijn deskundigheid in zetten betekent voor mij dat ik een klein stukje van mijn verhaal kan delen als het aansluit bij wat ouders nodig hebben.

Mijn kennis kan ik gebruiken wanneer dat in de begeleiding van ouders van toepassing is.

Herstellen
Herstellen betekent voor mij weten dat ik in de kern mezelf ben gebleven, mijn liefde voor mensen is gebleven. Mijn belangstelling voor hun levensverhalen en het vertrouwen dat ik heb in mensen is gebleven. Hersteld zijn betekent voor mij dat ik kan genieten van andermans kinderen en kan genieten het geluk van de gezinnen om me heen. Hersteld zijn betekent dat ik vind dat mijn leven waarde heeft ondanks dat ik geen opvoeder voor mijn kinderen mag zijn. Ik heb mijn leven anders ingericht, door de studie die ik volg, door het werk wat ik nu doe en door mijn ervaringsdeskundigheid in te zetten. Hersteld zijn betekent dat ik weet dat ik niet cynisch en verbitterd ben geworden. Hersteld zijn betekent dat ik ruimte heb om andere ouders te ondersteunen in hun herstel zodat ze jullie ouders kunnen blijven
Hiervoor is naar mijn idee een andere vorm van hulpverlening nodig.
Een andere aanpak voor ouders in een complexe scheiding en een ander perspectief van hulpverleners om hierin de ouders te begeleiden.
Want wanneer één ouder buitengesloten wordt betekent dit dat er aandacht aan beide ouders besteed moet worden.
Niet samen zoals nu vaak gebeurt, maar apart van elkaar.
Zodat wij als ouders ieder op ons eigen tempo kunnen zoeken naar de vorm van het ouderschap zonder elkaar. Gericht op wat wij nodig hebben om de jeugd van de kinderen zo prettig mogelijk voort te zetten.

Ouders en kinderen
Dit betekent voor kinderen dat ze een beetje geduld zullen moeten hebben met hun ouders, omdat dit hard werken is voor hen.
Dat betekent dat ik als ervaringsdeskundige met eindeloos geduld zal luisteren naar de verhalen van ouders, totdat dit verstomt en er ruimte is voor dialoog en verandering.

Stel het je maar voor als een tuin die overwoekerd is en waar flink in gesnoeid moet worden.
Na het ‘lichamelijk’ zwaar werk van het snoeien kan vader/moeder gaan kijken welke planten er in staan en of ze op de goede plek staan.
Mogelijk moet hij/zij eerst leren welke planten er veel licht en zon nodig hebben en welke van schaduw houden.
Dan gaan we een plan maken en de tuin zo inrichten dat jullie er in kunnen spelen, bloemen kunnen plukken en willen picknicken.
Een plek voor jullie, waar je van de zon kunt genieten, waar je tot bloei kunt komen en je beschermd voelt in de schaduw. Een thuis bij allebei jullie ouders, anders dan daarvoor maar zeker niet minder.

Dat is wat ik jullie kinderen allemaal toe wens.

Mail: info@defamilieacademie.nl voor meer informatie
Download hier de Gratis folder ouderverstoting en 6 tips voor de professional


Een reactie plaatsen

Blog 1 eindproduct training ervaringsdeskundige ouderverstoting

logodefamilieacademievoorblad
Ter afronding van de training ervaringsdeskundige ouderverstoting schrijft elke deelnemer een blog. Hieruit blijkt dat de ouder geleerd heeft het eigen verhaal op een herkenbare manier te delen. Het kenmerk van de ervaringsdeskundige bij de FamilieAcademie is dat de ouder kennis heeft van ouderverstoting, signalen kan benoemen, zicht heeft op het eigen levensverhaal en met enige afstand kan kijken naar de eigen situatie.
Deze vader is hier bijzonder goed in geslaagd.
De ervaringsdeskundigen worden niet opgeleid tot hulpverleners, maar het zijn ouders die zich inzetten om ouderverstoting uit de wereld te helpen.

Blog van een vader die zijn kinderen niet meer ziet  en als ervaringsdeskundige is opgeleid bij de FamilieAcademie.
Deze vader zet zich in binnen de cliëntenraad van Jeugdzorg.

“Ik wil graag een rimpel in de vijver Nederland veroorzaken met mijn kennis en ervaring over ouderverstoting.”

Ouderverstoting
Toen mij werd gevraagd om een blog te schrijven over ouderverstoting heb ik daar wel even over moeten nadenken, het eerste wat bij me opkwam was: “Ik kan er helemaal geen leuk verhaal over vertellen, wat heeft dat voor zin”?
Een aantal weken later heb ik met er toch maar aan gewaagd.
Waarom? Voor alle slachtoffers van ouderverstoting.
Maar ook om de bekendheid en kennis onder hulpverleners te verspreiden. Daar kan ik wel over schrijven maar een leuk verhaal ervan maken, dat is me niet gelukt.

Ik ben de laatste 7 jaar in verschillende fasen het contact met mijn 3 kinderen kwijt geraakt door ouderverstoting.
Ondanks mijn ouderlijk gezag en diverse beschikkingen van de rechtbank.
Ik heb tijdens die periode menig hulpverlener gesproken en hen vaak (tevergeefs) ook aangesproken op hun verantwoordelijkheid naar onze kinderen toe.
Gevraagd of ze weten hoe loyaliteiten bij kinderen werken en waarom het schadelijk is voor een kind om de andere ouder uit te gummen.

De rode draad in mijn verhaal (en ik ben de enige ouder niet) is, dat wat je ook doet om contact te houden met je kinderen, als je ex niet mee werkt en alle ruimte krijgt van GGD, Jeugdbescherming en rechters, zoals in mijn geval, de zaak dan uitdraait op het verlies van je kinderen.

Een veel gehoorde kreet voor ouders in mijn positie is: “het kind wil niet naar je/u toe”. En dus komt een kind (een tijdje) niet meer. Zonder dat hier een goede reden voor is.
Het kind “wil namelijk niet.”

Op de logische weder vraag: “Hoe werkt dat als een kind niet naar school wil of naar de tandarts?”, krijg je te horen: “Ja daar moet het kind natuurlijk gewoon heen.”
Blijkbaar vinden wij de wettelijke leerplicht en controle bij de tandarts belangrijker dan wettelijke rechten en plichten van kinderen in de gezonde omgang met beide ouders.

Als verstoten ouder blijf je alleen achter.
Voor jou geen steun, voor je kind geen steun om het contact met jou te leren herstellen.

In eerste instantie blijf je hoop houden op een sms-je.
En hoop je door te gaan kijken bij de voetbalwedstrijd van je kind op een beetje contact of minimaal een glimp van je kind.

Uiteindelijk word je daar ook weggestuurd en blijft er een gevoel over of een dierbare is overleden.
Alleen kun je het verlies van een kind niet afsluiten met een begrafenis kun je na de rouw verwerking uiteindelijk verder met je leven.
Bij ouderverstoting is er wel verlies, maar geen afsluiting.
De pijn in je buik, het onbehagen en het maar om je hen blijven kijken met de hoop om je kind ergens te zien, blijft.

Kun je dan helemaal niets doen als ouder?
Achteraf denk ik van wel. Ik had dit graag eerder gehoord.
Zo had ik:
*
Gewoon naar sportwedstrijden van mijn kind kunnen blijven gaan.
* Kaartjes kunnen blijven sturen met verjaardag en kerst, Valentijn enz.
* Cadeautje kunnen afgeven met de verjaardag op hun school.
* Met school in contact kunnen blijven, door gewoon naar het 10 minuten gesprek te gaan.
* Boete beding bij rechter aan moeten laten vragen, bij niet nakomen omgang.
* Een deskundige ouderverstoting mee naar rechtbank moeten nemen.

Onwetendheid van professionals.
De onwetendheid van allerlei hulpverleners over ouderverstoting werd voor mij een steeds grotere irritatie.
Het niet herkennen van ouderverstoting, met de bijbehorende manipulaties van zowel kinderen, van de andere ouder, door in mijn geval door de hulpverleners, mentoren van school maar ook rechters.
Maar ook de dood doener die wordt gepapegaaid “het (gemanipuleerde) kind wil niet” dus laten we het zoals het is.
De irritatie leidde bij mij tijdens de Divorce challenge tot een stevige discussie met een rechter die een voordracht hield over vechtscheiding en meldde niet te kunnen voorkomen dat iemand 25 zaken aanspant tegen zijn ex.
Hoezo “je kunt ook in het familierecht als rechter de proceskosten verhalen”.

Hierna werd ik aangesproken door 2 dames die mij verwezen naar Erna Janssen van
de FamilieAcademie
met de mededeling: “Het wordt tijd dat je voor jezelf gaat zorgen.”

Voor mezelf zorgen?????

Het telefonische kennismakingsgesprek kan ik me nog goed herinneren.
Ik was net verstoten door mijn dochter.
Ze wilde niet meer komen, ik mocht niet meer bij voetbal komen kijken en ik mocht geen App’jes meer sturen.

Erna haar reactie was: “ je laat je toch niet wegsturen, blijf contact houden met je dochter.”

Voorlichting ouderverstoting als taak.
Ik heb vervolgens bij Erna een opleiding gedaan “ervaringsdeskundige ouderverstoting”.
Want de ervaring met ouderverstoting maakt je nog geen deskundige.
Ik heb veel geleerd over het fenomeen ouderverstoting en de bijbehorende gedragingen van kinderen maar van ook de verstotende ouder

Dit heeft mij er toe gebracht om alle negatieve energie die het me kost om te zetten in iets positiefs.
Door zoveel mogelijk onder hulpverleners kennis te verspreiden over ouderverstoting
Ik ben begonnen bij gemeente om mensen te benaderen.
Zij kopen veel zorg in en kunnen bij het inkopen van diensten bij hun ketenpartners eisen stellen.
Door mijn open en kritische houding ben ik in door de Jeugdbescherming gevraagd in de cliëntenraad plaats te nemen.
Ook daar ben ik met een zeer enthousiaste medewerker nu aan het kijken hoe zij meer kennis in huis kunnen halen over ouderverstoting en de bijbehorende manipulaties.
Ik wil graag een rimpel in de vijver Nederland veroorzaken met mijn kennis en ervaring over ouderverstoting.
Niet meer voor mijn kinderen daar is het te laat voor, maar voor een percentage van al die kinderen en kinderen van kinderen die nog komen hiervoor te behoeden.

Contactgegevens zijn op te vragen via info@defamilieacademie.nl
Download hier de Gratis folder ouderverstoting en 6 tips voor de professional